نمي دونم پيامت از اين عكس چي مي تونه باشه؟

احتمالا منظورش اشاره به فضای پلیسی اخیر کشور هست و اینکه ......؟!

NAJA savar bar khare morad!

ای کاش واقعا یک اسب این جوری می خندید اون هم با هم چنین راکبی.

تحلیلم از عکس بمونه برای خودم...ولی آرش کارت 20 هست...پاینده باشی

آقا عجب شکاری کردی ، حقیقت نیروی پلیس ایران همینه ،
از توی عکس هم این آقایون رو میبینم میترسم و بدتر اینکه میدونی برخوردشون سلیقه ای هستش ، من از این زحمت کشان نیروی انتظامی بیشتر از اون اراذل میترسم ، یارو اراذله رو میدونی چجوری باهاش میشه کنار اومد یا میگی ببخشید یا کیف پولت رو میدی با این دوستان چجوری میشه کنار اومد ؟

بر فراز چراغ‌های خطر
در ارتفاع بی‌خبری

بیچاره اون اسب که...

نمیدونم چرا ما از پلیس بیشتر میترسیم. پلیس های اینجا(انگلیس) به آدم آرامش میدهند. اسلحه هم حمل نمیکنند ولی لباس سبزای ایران هیچ آرامشی به من نمی دهند.

سلام .
این عکس منو یاد ِ عکس های روزنامه ی شرق می اندازه. عکس - مثلن - در حوزه ی عکس ژورنالیستی جای می گیره ولی متاسفانه خالی از حس ژورنالیستیست.
قضاوت آشکار ، تمسخر و استهزا و یا هر چیزی تو این مایه ها در عکاسی ژورنالیستی جایگاهی نداره و از ارزش کار کم می کند.
شما با این عکس مسخره کردید و اشکالی هم ندارد اما عکس ِ ژورنالیستی نیست. این کار را در ترازوی آرش عاشوری نیا می سنجم و قصد ِ تخریب ندارم .
سربازان نمی نشینند ؟
سربازان روی اسب نمی نشینند؟
سربازان روی اسب بازی نمی نشینند؟

برای انتقاد از جبهه ی بی خلاقیتی ، نیازی به این کارها نیست.
نگذارید پرده ای از ناملایمات ( که کم هم نیستند ) روبروی نگاه ِ عکاس شما را بگیرد. کار کِرد ِ عکاسی شما بیشتر است.

موفق و عکاس باشید.

:(

خشایار جان ،
من فکر نکنم آرش عاشوری نیا یک عکاس ژورنالیست باشه ، نه اینکه توانایی هایش رو نداره بلکه شاید دوست نداره که کارهایش از چهارچوبی خاص پیروی کنن ، هیچ عکاس ژورنالیستی عاشق عکاسی از رعد و برق های شهرش نیست ، کوسوف همانطور که در بالا عنوان شده یک فتوبلاگ هستش یعنی وبلاگی که نوبسنده حرفها و درد و دل هایش را عکس میگیرد پس کسی صحبتی از ژورنال نکرده و امیدوارم نکند ، صداقت کار آرش کوسوف رو زیبا کرده وگرنه چه بسیار فتوبلاگ های ژورنالیستی ..
در مورد اینکه آیا سربازان روی اسب نمیشینند ! باید بگم خیر کار سرباز نشستن نیست نه حتی روی صندلی جه برسد به اسب ،چه چیزی در مغز یک مامور امنیتی شهری نه چندان امن و نه چندان کوچک تهران باید خطور کرده باشد که بر روی یک اسب اسباب بازی در حین انجام وظیفه نشسته باشد ؟؟؟
من فکر میکنم تعریف های استاندارد جهانی را هم در مغز ما عوض کردند .

سوار اسب چوبی... وارونه
شکار خوبی کردی.

میدونی ..؟؟
همیشه همه چیز در کلیت- خودش خوبه
اما دقیقا مشکل از جایی شروع میشه که وارد جزییات میشیم اونجاست که اختلافات کبودها کجی ها(من جمله کج سلیقگیها و البته و صدالبته کج اند یشیها و متعاقب اون کج فهمیها ) و مشکلات خودشونو نشون میدن و اینجوری میشه که جزییات کلیت رو تحت الشعاع قرار میده یعنی جزییات میشه کل اینجوریه که کل از جز و جز از کل جدا نمیشه
اره همیشه همه چیز در کل خوبه ...

سلام ارش جان خیلی بد شده که فیلتر شدی به سایت من بیا می خوام باهات و بچه های 360 لینک بزنم ممنون
http://360.yahoo.com/my_profile-qoFbz289cqDPimc8MgETy1THr..D7swYFSIW9Ay1zkB0lFGZ;_ylt=ApDFSEHuNkd.ZXdBIHLQoSWkAOJ3

این عکس رو باید گذاشت پیش آن عکس شمشیر های اسباب بازی.

@ بهداد :
خیلی جواب خوش حال کننده ای بود . ولی من هنوز سر ِ حرف خودم هستم . خیلی خوبه ( خوب اصلن چی هست؟ ) که آدم اصرار روی چیزی نداشته باشه. و عدم اصرار آرش عاشوری نیا هم بر عکاسی ژورنالیستی ( البته اگه خودش هم معترف باشه ) به دل می شینه .
سبک کار ِ اشخاص رو کارهاشون نشون می ده و نه چیزی که اون بالا می نویسن. من باز هم در این نوشتم تاکید می کنم که این کار رو در میزان آرش عاشوری نیا می سنجم .
به نظر ِ من هر عکسی در یکی از این دسته ها جای می گیره :
1- از لحاظ زیبایی و چشم نوازی چیزی در چنته داشته باشد . یعنی شعف را در درون شما بیدار کنه
2- گزارشی باشد از وقایعی که مخاطب آن را ندیده .
این عکس در مورد اول خواه نا هواه جای نمی گیرد . چون از این نظر عکس ِ خوبی نیست و اصلن ( از این منظر ) قابل دفاع هم نیست.
پس باید جذابیت (؟) آنرا در مورد دوم بررسی کرد . اولی که نبود پس خواه نا خواه دومی است و دومی یعنی ژورنالیسم .
قابل درکه که همه ی عکس ها نباید تاثیر یکسانی نداشته باشد ولی این عکس را با عکس های آرش عاشوری نیا مقایسه کنید . قله ی استعداد ایشون به نظر من بالاتر از این حرفاست. ایشون در این عکس از ابزار ( یعنی عکاسی ) درست استفاده نکردند . با این ابزار کار ِ قدرت مندتری می توانستند اراده بدن .
من سوالی از شما دارم . آیا اگر عکاس این اثر مشخص نبود ، شما بازم اینجوری از این عکس دفاع می کردید. قرار نیست از همه ی عکس های او تعریف کنیم و مطمئنن خودش هم اینو نمی خواد . من اگر این عکس رو جدی نمی گرفتم و یا کارش برام مهم نبود این همه سطر خط خطی نمی کردم .
در مورد استاندارد های جهانی هم باید بگم کمی اطلاع دارم ولی...
یک دیالوگی در فیلم آنی هال وودی آلن هست من خیلی دوسش دارم : می گه ... ببخشید من باید برگردم زمین...

اینجا ایران ِ بهداد . ممنونم از توجهت.
من تا حالا چند بار به آرش عاشوری نیا میل زدم و چند باری هم کامنت گداشتم ولی واقعن هیچ اثری از پاسخ ندیدم . می دونم که بلد ِ که ایمیل جواب بده . یعنی دوستان مشترکی که داریم ( که البته اگه منو به دوستی قبول داشته باشه ) اینو به من گفتن . دل گیرم که ما...

واقعا با اسب هیچ فرقی ندارن

عجب خط اصلاحی
سلمونیه رفیقته ؟
این نشون میده که همه چیز اصلاح پذیره علی الخصوص نینجا !

با درود
جناب آرش اگر رو به جلو نشسته بودن میشد بگی سوار اسب چوبی هستند و ره به جایی نمی برن ...،یا من بد دیدم یا عکس چیزی نداره.
راستی من بدون فیاتر شکن دارم هر روز اینجا میام و می بینم.