عکس در جای خودش زیبا و شعر در جای خود.
...و انتخاب تو بر هردو در جای خود تحسین انگیز.

nafasam gereft , tahammole in hame zibaee ke dar in sher ast ro nadaram, sepaas baraye axe besyar zibaee ke gozashti ,

میگم بهتر نیست در باره ی این بنای ایهام دار اصلا صحبتی نکنیم؟

محمد جان فکر می کنی من در مورد بنا حرفی زدم؟ یا چیزی نوشتم؟

مدت هاست كارت رو دنبال مي كنم ... ولي هيچ دفعه ايي كامنت نگذاشتم ... ولي اين دفعه با ديدن اين عكس ...
كارت عالي بود آرش جان ...

من چی بگم با این نظرات بالا
قابل توجه عزیزانی که شاملو رو تمام شده می دانند و کهنه و غیر دموکراتیک
و البته رهروان راه و فکر او متوهم و افراطی و نقد نا پذیر
حرف شعر و نقد نیست که آنرا همه قبول دارن و هیچ کس هم از آن معاف نیست حتی شاملوی بزرگ
حرف اندیشه است و اثر گذاری
که آرش عزیز سنگ تمام گذاشته و قبلن دین خودش رو در سایت آینه به بامداد بزرگ ادا کرده و تو همین کسوف هم کوتاهی نکرده
اما این بار مثل همیشه هر بار از بار قبل بهتر
پس یک کلام فدای تو

آتلیه ات تیم داداش!خیلی مخلصیم....
ببینیمت....

مام اومديم.

salam ...agha damet GARM ...kheili bahali be khoda .. eival be valet ;)

به راستی سهمِ من از گذر پر شتاب و بی امان، چه بود؟!

همان قاب سبز و نمناکی که مرتب دور و دورتر می شد و در چشمانم سو سو می زد..

گذر از قابِ ديواره های سترگ و استوار تو که در گرديِ چشمانِ بهت زده و

ناباورم، ميخ کوب می شد

و می نگريست تو را آنسان حيران و بی امان..

که به راستی می بايد رفت....

که چاره ای نبود...

که اگر ماندنی می بود ، که اگر کنارت بودن شُدَنی می بود، اين بودن به اندازه هزاران

بار مبهوت تر از گرديِ چشمانِ اشکی ام ،

خاکستريِ بی فردايی را ميهمانِ نفرت انگيزِ فردا می کرد!

باور کن که دوستت داشتم...باور کن..همان ديوارهای بلند اندام و سِتَبرت را!

اما خاکستريِ بی فردايی را چه می کردم؟

باور کن که قابِ ديواره های سترگ و استوار تو در چشمانِ بارانی ام هنوز هم

ميخکوب است...

آزادی کجایی آزادی !!!