من باهارم تو زمين

من زمين ام تو درخت

من درخت ام تو باهار ــ

نازِ انگشتای بارونِ تو باغ ام می کنه

ميونِ جنگلا تاق ام می کنه.
 
 
 
تو بزرگی مثِ شب.

اگه مهتاب باشه يا نه

                      تو بزرگی

                        مثِ شب.
 
 
 
خودِ مهتابی تو اصلا، خود مهتابی تو.

تازه، وقتی بره مهتاب و

                           هنوز

شبِ تنها

           بايد

راهِ دوری رو بره تا دمِ دروازه ی ِ روز ــ

مثِ شب گود و بزرگی

                   مثِ شب.
 
 
 
تازه، روزم که بياد

تو تميزی

        مثِ شب نم

                    مثِ صبح.
 
 
 
تو مثِ مخمل ِ ابری

مثِ بوی علفی

مثِ اون ململ ِ مه نازکی:

                    اون ململ ِ مه

که رو عطر ِ علفا، مثل ِ بلاتکليفی

هاج و واج مونده مردد

                 ميونِ موندن و رفتن

                              ميونِ مرگ و حيات.
 
 
 
مثِ برفايی تو.

تازه آبم که بشن برفا و عريون بشه کوه

مثِ اون قله ی ِ مغرور ِ بلندی

که به ابرای سياهی و به بادای ِ بدی می خندی...
 
 
 
 
من باهارم تو زمين

من زمين ام تو درخت

من درخت ام تو باهار،

ناز ِ انگشتای بارونِ تو باغ ام می کنه

ميونِ جنگلا تاق ام می کنه.

                   احمد شاملو

عکس:استان فارس... حوالی شیراز...